Dlaczego boimy się sukcesu – zaproszenie do dyskusji

Uważam, że podstawowy problem z sukcesem w Polsce polega na tym, że nie wykształciliśmy własnego modelu człowieka sukcesu. Dla większości myślących i wykształconych ludzi model amerykański – „I’m the best” (Jestem najlepszy!) jest nie do przyjęcia, bo postrzegamy go jako prymitywizm.

Wszyscy pamiętamy co się stało, kiedy Amway w latach dziewięćdziesiątych próbował w sposób bezpośredni przeszczepić wzorce amerykańskie na polski grunt. Dla większości społeczeństwa takie zachowania były zupełnie sztuczne i dlatego zmasowany atak prasy na tę firmę spotkał się z gorącym przyjęciem i okazał się tak skuteczny. Jestem przekonany, że to właśnie dlatego Amway musiał zejść do medialnego podziemia i mimo armii dystrybutorów i rosnących obrotów, jak ognia unika rozgłosu.

Kiedy usłyszałem na seminarium Edwarda Ludbrooka, którego zresztą bardzo cenię, że na powitalne pytanie: „Jak się czujesz?”, powinniśmy odpowiadać z promiennym uśmiechem: „Fantastycznie!” zapału, aby to robić, wystarczyło mi na trzy dni. Co więcej na tym warsztacie było ponad 30 osób, z którymi mam stały kontakt i jakoś nie zauważyłem, aby ten sposób ten sposób witania się wszedł im w krew…

Co jest takiego w nas, co powoduje, że boimy się okazywać zadowolenie z siebie i swojego życia, a już na pewno boimy się okazywać to otwarcie i z pełnym entuzjazmem?

Czy to dlatego, że jesteśmy w pułapce pomiędzy pragnieniem sukcesu, a brakiem społecznej akceptacji dla niego?

Sam tego doświadczyłem siedząc kiedyś przy stole w domu mojej koleżanki, kiedy to jej ciężko całe życie pracujący ojciec, po paru kieliszkach ryknął, że każdy kto zarabia miesięcznie ponad 10.000 złotych to złodziej! I przyznam, że nie wstałem, nie trzasnąłem talerzem ani drzwiami tylko spokojnie dokończyłem drugie danie, a i deserem nie wzgardziłem…

A przecież tęsknimy za sukcesem – czytamy amerykańskie książki motywacyjne, w których stosunek treści do wody jest jak jeden do dziesięciu, zachwycamy się wspaniałym autorem, któremu jeden – rzeczywiście świetny sposób podziału ludzi pod względem sposobu zarabiania pieniędzy – udało się rozdąć do chyba już 6 czy 7 książek. Wreszcie kopiujemy w tysiącach pirackich kopii film „Sekret” i mało on nam daje, bo niestety nie potrafimy uwierzyć, że za tydzień na naszym koncie nieuchronnie, choć nie wiadomo skąd, pojawi się okrągłe 25.000 dolarów. A może jeślibyśmy naprawdę uwierzyli to by się udało???

Minęły już czasy „Dynastii” w wersji USA, ale nie doczekaliśmy się „Dynastii” w wersji RP. Zamiast doceniać ludzi, którzy osiągnęli w Polsce sukces wolimy oglądać „Kiepskich” i śmiać się z nich . Kiedy pojawia się kolejna Lista 100 Najbogatszych rokrocznie publikowana na łamach „Wprost”, za każdym razem słyszę od kogoś podobne złośliwe stwierdzenie: „No to zobaczymy ilu z nich zostanie za rok na wolności!”

Spróbujmy pomyśleć razem, co z tym można zrobić, jak zmienić nasze spojrzenie na sukces i jego sekret. Przecież my – networkowcy jesteśmy awangardą, ludźmi, którzy nie boją się wyzwań, którzy z pełną premedytacją i świadomością odrzucili życie bezpieczne, wybierając dążenie do życia wspaniałego.

A jednak szczególnie w naszej branży większość ludzi, która odniosła sukces nie pasuje do modelu człowieka sukcesu, który byłby dla nas przekonujący. Bo czy można poważnie traktować, jako człowieka sukcesu kogoś, kto dzwoni do Ciebie 10 razy z rzędu po to, aby Cię zasponsorować? Kto narzuca się, zamiast dać Ci tę jedyną w życiu szansę? A tak na marginesie, którą z kolei „jedyną szansą” jest ta, którą proponuje dzisiaj…?

Nie wiem, jak Tobie, ale mnie sukces kojarzy się z człowiekiem NIEDBALE opartym o reling własnego jachtu, spoglądającym spokojnie w dal. Ten spokój wewnętrzny, to poczucie harmonii w życiu i przekonanie, że jest dokładnie tak, jak być powinno, że już nie muszę niczego poprawiać, to mój synonim sukcesu.

I jestem pewien, że taki ktoś zadzwoniłby do mnie, jeśli bogowie byliby naprawdę łaskawi, najwyżej jeden raz!